Inleiding
door A.B. Kramer
Ik schrijf al verhalen sinds ik tien jaar oud was—voornamelijk fanfictie, waar ik leerde hoe ik personages kon creëren waar ik echt om gaf, en hoe ik emotie in elke scène kon verweven. Soms glipten er originele ideeën tussendoor. Ze bleven stilletjes in mijn achterhoofd zitten, geduldig wachtend op hun moment.
Door de jaren heen heb ik ontelbaar veel romantische boeken gelezen—zoete verhalen, verdrietige verhalen, en ja, ook de pikante verhalen. En ergens tussen al dat lezen en nachtelijk dagdromen door, begonnen een paar vrouwen vorm te krijgen in mijn hoofd. Stoer, grappig, chaotisch, en trouw. Ze waren vriendinnen, collega’s, rivalen, en zussen. Ze lachten te hard, hielden te intens, maakten fouten, en bleven toch steeds weer voor elkaar opkomen. Ik wist dat ze bij mij hoorden—maar lange tijd wist ik niet waar hun verhaal zich afspeelde.
Tot nu.
De meiden van Marble is een serie over het warme gevoel van een kleine gemeenschap in een grote stad, ingewikkelde emoties. Het gaat over de vrouwen die samenkomen in een bar genaamd Marble, gerund door de altijd trouwe Jace. Ze steunen op elkaar terwijl ze verliefd worden, breken, weer opstaan, en uitgroeien tot de mensen die ze altijd al hadden moeten zijn. Elk verhaal draait om één van de meiden—maar samen vormen ze het kloppend hart van alles.
Als je ooit een vriendin hebt gehad die meer als een zus voelde, als je ooit met een gebroken hart hebt gedaan alsof alles oké was, of als je ooit veel te laat bent opgebleven om nog één hoofdstuk te lezen—dan zijn deze verhalen voor jou.
Welkom in Marble.
De helden van Manhattan
In het hart van New York werkt een gespecialiseerde CSI-unit aan de zaken die te donker zijn om te negeren.
Computercrime. Drugs. Moord. Verdwijningen.
Iedere zaak voelt als een spel van Cluedo: Wie? Waar? Waarom?
Maar dit spel kent geen veilige eindes.
Achter elk bewijsstuk schuilt een leven. Achter elke dader een geheim.
En achter elke zaak groeit een band die dieper snijdt dan het politierapport kan vastleggen.
Na werktijd zoeken ze hun toevlucht in een kleine bar, waar vriendschappen ontstaan en geheimen tussen glazen blijven hangen.
Buiten loeit de stad. Binnen leren ze dat gerechtigheid soms alles kost.
De Helden van Manhattan – zes verhalen, één eenheid, een stad die nooit vergeet.
De Serie
De meiden van Marble bestaat uit tien onderling verbonden verhalen—elk met een unieke kijk op liefde, heling, chaos en verbinding. Of het nu gaat om een verboden kantoorromance, een rivaliteit die verandert in iets meer, of een stille vriendschap die langzaam uitgroeit tot een voor-altijd—elk boek brengt zijn eigen mix van rommelige, hartstochtelijke en diep menselijke liefde.
Hier is alvast een voorproefje van wat je te wachten staat:
Boek 5: De gebroken Vlammen
Eden Dixon en Marshall Wolfe
Een verhaal over vuur, angst, verlangen… en de ene man die blijft.
Eden Dixon heeft haar hele leven geleerd om weg te lopen.
Weg van chaos.
Weg van liefde.
Weg van alles wat haar kon breken.
En toen kwam het vuur.
In één nacht verloor ze haar appartement, haar veiligheid, haar routine—alles wat haar wereld houvast gaf. Wat achterbleef was rook in haar longen, as op haar huid en een stalker die haar schaduw bleef volgen, zelfs in haar dromen.
Ze wilde niemand nodig hebben.
Ze wilde niemand vertrouwen.
Maar toen stond hij daar.
De brandweerman die haar naam zei alsof hij haar kende.
De man die haar uit de rook droeg en daarna niet meer weg leek te gaan.
Marshall Wolfe.
Rustige kracht. Warm hart.
Het soort man dat naar het vuur toe rent in plaats van ervan weg.
Wat begint als één toevallige swipe in een bar, verandert al snel in iets dat Eden niet had voorzien.
Hij ziet haar.
Niet de chaos.
Niet de littekens.
Maar háár.
En dat is misschien wel het gevaarlijkste van alles.
Als haar verleden terugkomt—niet met woorden, maar met dreigende stappen in de schaduw—wordt hun aantrekkingskracht iets groters, iets vurigers.
Iets dat Eden nooit dacht te verdienen.
Slow burn ontmoet explosie.
Trauma ontmoet tederheid.
Vuur ontmoet vuur.
En terwijl New York op de achtergrond pulseert, ontdekt Eden dat sommige vlammen niet komen om je te verteren…
maar om je opnieuw te vormen.
Samen met de meiden van Marble vindt ze een plek waar ze mag bestaan, waar ze mag helen, waar ze misschien zelfs mag liefhebben.
En met Marshall leert ze dat veiligheid niet betekent dat er niets mis kan gaan—
maar dat iemand naast je blijft staan als het vuur wél oplaait.
Dit is geen sprookje.
Dit is herrijzenis.
Een feniks die opnieuw leert vliegen.
Een man die blijft, zelfs wanneer ze zichzelf niet meer vertrouwt.
En een liefde die ontstaat in de nasleep van alles wat ooit gebroken was.
De Gebroken Vlammen
— een slowburn romance waar vuur niet alleen vernietigt,
maar ook geneest.
Vanaf 31 - 12 -2025
Boek 4: Het gebroken Spel
Lori James en Jace Mitchells
Lori James heeft haar leven gebouwd op zekerheid: vaste diensten, vaste routines, vaste muren rond haar hart.
Maar één brand, één foute kus, en één onverwachte veiling later staat alles op losse schroeven.
En Jace Mitchells?
Eigenaar van Marble.
Gevaarlijk goed met woorden.
Nog gevaarlijker als hij stil wordt.
Hij had nooit gepland een rol te spelen in Lori’s wereld — tot zij hem redde van zijn ex… en hij het voor haar terugdeed.
Wat begint als een simpele afspraak — doe alsof je mijn vriend bent tijdens de bruiloft van mijn zus — verandert in iets wat geen van beiden nog kan ontkennen.
Niet wanneer hun blikken te lang blijven hangen.
Niet wanneer Jace met één hand op haar rug haar hele lichaam tot rust brengt.
Niet wanneer Marion’s stille straten hen dwingen eerlijk te worden over alles wat pijn doet… en alles wat ze verlangen.
Maar nep wordt echt.
En echt wordt gevaarlijk.
Want liefde doet meer dan hartslagen verhogen —
het breekt muren, heelt littekens
en vraagt soms om die ene sprong die je nooit durfde maken.
Het gebroken spel was nooit een spel.
Niet voor haar.
Niet voor hem.
En al helemaal niet voor het hart dat leert dat je soms moet vallen…
om eindelijk thuis te komen.
Vanaf 5 - 12 - 2025
Boek 3: De gebroken Rivaliteit
Vanaf 13-11-2025
Tiffany
Er waren dagen dat de stad aanvoelde als een toneelstuk.
Iedereen kende zijn rol, behalve ik. Ik liep langs Fifth Avenue, hakken strak in tempo, alsof ritme orde kon scheppen. Mensen om me heen bewogen met zekerheid—studenten, toeristen, zakenmensen. Alsof zij allemaal precies wisten waar ze thuishoorden. Ik wist het nooit helemaal. Misschien omdat ik dat gevoel te vroeg kwijtgeraakt was.
Ik was vijf toen mijn vader verdween—niet echt, maar op een manier die erger voelde. Robert Kingsley koos zijn affaire boven ons. Hij koos een andere vrouw boven mij, boven Conor, boven Ryan, boven mijn moeder. Hij liet een huis achter dat nog naar hem rook, maar leeg klonk in elke kamer.
En in plaats van een vader kreeg ik een naam.
Een naam die deuren opende, maar altijd met de vraag erachter: hoor je hier wel?
Terry kwam drie jaar later. Mijn moeders tweede man. Zacht, eenvoudig, en zo vanzelfsprekend aanwezig dat ik bijna vergat hoe het voelde om ongezien te zijn. Hij was nooit een Kingsley, maar hij was wél mijn vader. De enige die die titel ooit verdiend had.
Misschien is dat waarom ik nog steeds zo fel vecht om mijn plek.
Omdat ik weet hoe snel een vader kan verdwijnen, en hoe makkelijk een naam kan blijven hangen als een ketting om je nek.
En vandaag? Voelde het alsof iedereen keek.
De vergadering bij Lucent was scherp. Ryan was briljant en irritant tegelijk. En Lucas… Lucas zat daar met zijn rustige zelfverzekerdheid, en ik haatte dat hij me aankeek alsof hij me écht zag. Alsof hij door al mijn zorgvuldig opgebouwde muren heen kon kijken, en daarachter iets vond dat ik zelf nauwelijks durfde te erkennen.
Bij de liften na afloop zei hij: “Je hebt die deal kapot geanalyseerd. Maar je hield iets achter.” Mijn mond koos sneller dan mijn verstand. “Misschien hou ik niet alles achter. Misschien zie jij gewoon niet alles.” Zijn mondhoek trok omhoog.
“Dan kijk ik beter.” En sindsdien spookte die zin door mijn hoofd.
Lucas
Soms dacht ik dat ik alles al eens gezien had in deze stad. Maar niets bereidde me voor op haar. Tiffany Kingsley. Ze droeg haar naam als een mes—glanzend, gevaarlijk, en dodelijk als je het te dicht bij je keel liet komen. Ik wist precies wat het betekende om een Kingsley te zijn. Ik had er jaren naast gestaan.
Ryan: het verstoten kind dat zijn hele leven vocht voor de goedkeuring van zijn vader. Robert: de generaal die zijn gezin behandelde als soldaten. En ik?
Ik werkte. Te hard. Te blind.
Ik wist dat Robert vuil speelde, maar ik hield mijn mond. Ik nam de promotie die Ryan toekwam, omdat ik dacht dat loyaliteit aan macht me verder zou brengen dan loyaliteit aan mensen. Tot die dag. Die persconferentie.
Toen ik Ryan in de ogen keek—ogen vol verraad—en besefte dat ik niet zomaar een fout had gemaakt. Ik was de fout.
Sindsdien leefde ik in de nasleep. Een titel zonder trots. Succes zonder thuis.
En toen stond Tiffany tegenover me. Schouders recht. Blik fel. Ze had Roberts’ scherpe randjes, maar zonder zijn leegte. Ze was niet bang om te snijden—maar ook niet bang om te voelen. Ik vroeg haar waarom ze een cruciale clausule niet noemde in haar analyse. Ze keek me strak aan en zei: Misschien zie jij gewoon niet alles. En ik lachte. Omdat ze gelijk had. Omdat ik haar al langer probeerde te lezen, maar alleen nog de contouren kon zien. “Dus jij denkt dat je slimmer bent dan ik?” vroeg ik. “Niet slimmer,” zei ze. “Gewoon minder blind.”
“Blind waarvoor?” Ze hield haar hoofd schuin, haar ogen scherp en onuitstaanbaar eerlijk. “Voor wat je wíl zien, en wat je bang bent dat je zult vinden.” Ik zweeg. Want dat was precies waarom ik bleef kijken. Wat me het meest trof? Ze droeg haar littekens openlijk, al dacht ze van niet. Iedereen wist dat Robert haar had verlaten. Iedereen wist dat ze zich een plek moest bevechten naast Ryan en Conor. Maar er zat een vuur in haar dat ik herkende.
Want ook ik wist hoe het voelde om tweede te zijn. Tweede keus. Tweede plan. Tweede naam. Misschien was dat de reden dat ik bleef kijken. Ik was niet van plan om haar te redden. Misschien hoopte ik stiekem dat zij mij redde—door me eraan te herinneren dat er nog steeds iets echts te vinden was, zelfs in een stad die gebouwd is op façades. En ik? Ik was degene die dacht dat ik net zo ver kon komen als de Kingsleys. Dat als ik maar hard genoeg rende, ik hun achternaam kon inhalen. Maar wat ik pas later begreep, was dit:
je kunt geen plek afdwingen in een familie die gebouwd is op oorlog.
Boek 2: Het gebroken Nieuws
vanaf 30-09-2025
Lisa
Soms denk ik dat mijn leven gewoon een slechte soap is — alleen zonder de dure outfits en de reclamepauzes. Neem gisteravond. Ik kwam thuis na een werkdag die al een eigen aflevering waard was — inclusief een CEO die zijn afspraken niet nakwam en een printer die letterlijk rookte (vraag er maar niet naar). En wat trof ik aan?
Mijn vriend Ethan. In mijn bed. Met mijn halfzus Tracey. Ja. Mijn halfzus.
Op dat moment had ik twee opties: In tranen uitbarsten.
Een wijnglas grijpen, naar Marble Brewery rennen en mezelf onderdompelen in drank. Raad eens wat het werd?
Een paar uur later zat ik aan onze vaste tafel. Ruby probeerde me op te vrolijken, Mia gooide cynische grappen rond, en Irene kwam met haar inmiddels legendarische uitspraak: “No Pineapple, No Peace.” Vraag me niet waarom, maar op dat moment klonk het als levensadvies.
Richard
Ik was niet van plan die avond nog de stad in te gaan. Te veel vergaderingen. Te veel rapporten. Te weinig geduld. Maar Alain drong aan: “Je ziet eruit alsof je in je eigen kantoor gaat vastroesten. Eén drankje.” Dus liep ik iets na tienen Marble Brewery binnen. Een plek die ik kende van naam, niet van ervaring. Het rook er naar hout, bier en een soort zorgeloze energie die ik al jaren niet meer had toegelaten.
En toen zag ik haar.
Lang blond haar, net te warrig om nog casual te zijn. Ogen die glansden van iets tussen verdriet en woede in. Ze zat tussen een groep vrouwen, allemaal luidruchtig pratend, maar zij… zij hield haar glas vast alsof het haar enige houvast was. Onze blikken kruisten. Kort. Te kort. En toch wist ik dat het niet bij kort zou blijven. Ik liep niet naar haar toe — dat was niet mijn stijl. Ik wachtte. En zij kwam. Zonder naam. Zonder uitleg. Zonder schaamte. Vastberaden, gevaarlijk, en toch op een manier die iets onschuldigs had.
Geen woorden. Alleen een vonk. Later, in de stilte van mijn herenhuis, terwijl haar ademhaling de ruimte vulde, wist ik twee dingen zeker: Ik had haar toegelaten. Iets wat ik nooit deed. En dit was geen vergissing die ik de volgende ochtend zou vergeten.
Wat ik toen nog niet wist? Dat ze Lisa Nicholes heette.
Dat ze werkte voor Lucent Corp. En dat zij de vrouw zou zijn die steen voor steen mijn zorgvuldig opgebouwde muren zou afbreken.
Novelle: Het gebroken Manuscript
Lees ook het gebroken manuscript een kleine novelle over onze favoriete advocaat. Alain Moreau.
Het gebroken manuscript
Een beschuldiging kan een carrière breken.
Voor schrijfster Liora Vega staat alles op het spel wanneer haar nieuwste werk wordt bestempeld als plagiaat.
De enige die haar kan redden is Alain Moreau — een advocaat met een feilloze reputatie, en muren zo hoog dat niemand erdoorheen komt.
Wat begint als een zaak in de rechtszaal, verandert langzaam in iets wat geen van hen gepland had:
een band die dieper gaat dan bewijsstukken,
en een liefde die sterker blijkt dan elk gebroken manuscript.
De gebroken Code
Een verboden kantoorromance. Een web van verraad. Een vonk die alles in vlammen kan zetten.
Ryan Kingsley, een gedreven tech ondernemer en oprichter van Lucent Corp, had nooit verwacht dat één nacht vol passie zou uitmonden in iets groters—al helemaal niet met Ruby Sinclair, de lieve, onschuldige junior game designer die onverwacht zijn zorgvuldig bewaakte hart weet te raken.
Hun chemie is onmiskenbaar. Maar wanneer Ruby in haar eerste werk week ontdekt dat Ryan haar nieuwe CEO is, dreigt het strikte non-relatiebeleid van het bedrijf hun groeiende band te verstikken. Wat begon als een onvergetelijke nacht, balanceert nu op het randje van een schandaal.
Verscheurd tussen loyaliteit en verlangen probeert Ruby haar gevoelens te onderdrukken terwijl ze zichzelf probeert te bewijzen in een veeleisende industrie. Opgevoed door over beschermende ouders is ze vastbesloten haar zelfstandigheid op te eisen—maar doodsbang om anderen teleur te stellen. Ondertussen keert Ryan’s verleden terug met wraaklust. Zijn vervreemde vader—vastbesloten om alles wat Ryan heeft opgebouwd te vernietigen—rekruteert zijn manipulatieve ex-vrouw Nathalia om Lucent Corp te saboteren.
Terwijl geheimen aan het licht komen en loyaliteit op de proef wordt gesteld, moeten Ryan en Ruby beslissen of hun band sterk genoeg is om de storm te doorstaan—of dat de krachten die zich tegen hen keren hen definitief uit elkaar zullen drijven.
In een wereld waar ambitie en schijn regeren, kan de liefde dan echt overleven?